Zaloguj się | Zarejestruj się
 

JAK WIDZIMY W DZIEŃ A JAK W NOCY?

Widzenie człowieka dzieli się, w zależności od ilości światła docierającego do oka na: fotopowe, mezopowe i skotopowe.

 

Widzenie fotopowe (inaczej widzenie dzienne) - oznacza pracę ludzkiego narządu wzroku w warunkach normalnych, czyli przy ilości światła wystarczającej do pełnego wykorzystania możliwości zmysłu wzroku. W praktyce widzenie fotopowe dotyczy przeważającej większości sytuacji, w których pracuje ludzkie oko. W rozpoznawaniu bodźców świetlnych biorą wówczas udział wyłącznie czopki (receptory umożliwiające widzenie barwne), nie biorą natomiast udziału pręciki (receptory rozpoznające różnice natężenia światła tylko w niemal zupełnej ciemności, robiące to monochromatycznie).

W miarę spadku natężenia oświetlenia otoczenia, widzenie fotopowe przechodzi w fazę przejściową zwaną widzeniem mezopowym (częściowa utrata postrzegania barw), by wreszcie osiągnąć minimalny stan pracy ludzkiego oka zwany widzeniem skotopowym (świat w skali szarości).

 

Widzenie skotopowe (widzenie nocne, sklotopiczne) - oznacza pracę ludzkiego narządu wzroku w warunkach skrajnie niekorzystnych, czyli przy znikomej ilości światła. W odbieraniu bodźców świetlnych biorą wtedy udział wyłącznie pręciki, natomiast czopki są zupełnie nieaktywne. Podczas widzenia skotopowego człowiek widzi świat pozbawiony barw, czyli np. taki jak na czarno-białym filmie. Możliwe jest wtedy wyłącznie rozróżnianie stopnia jasności elementów otoczenia, a i to przy niewielkiej gradacji tych stopni. Znacznie spada również rozdzielczość oka, czyli możliwość rozpoznawania szczegółów obrazu, nie występuje przy tym zjawisko szczególnie wysokiej rozdzielczości obrazu w środku pola widzenia, za które odpowiada plamka żółta (składająca się wyłącznie z czopków).

W miarę wzrostu oświetlenia otoczenia, widzenie skotopowe przechodzi w fazę przejściową zwaną widzeniem mezopowym (upośledzone postrzeganie barw), by wreszcie osiągnąć normalny stan pracy ludzkiego oka zwany widzeniem fotopowym (pełne widzenie barwne).

 

czuloscoka

Rys. Intensywność widzenia dziennego (max=555nm) i zmierzchowego (max=510 nm)

 

Czopki odznaczają się znacznie mniejszą czułością (rzędu 600 lm/W) od pręcików (ok. 1700 lm/W). Widzenie dzienne zapewnia największą czułość dla długości fali, odpowiadającej kolorowi zielonemu (najmniej absorbowana długość fali przez atmosferę i najlepiej transmitowana długość fali w wodzie, która jest podstawowym składnikiem ciałka szklistego w oku) co odpowiada długości fali świetlnej 555 nm. Maksimum widmowe dla widzenia nocnego przesuwa się w kierunku fioletu (w okolice fal o długości 500 nm).

Czułość oka na różne długości fali przystosowuje się do oświetlenia. W ciemnym oświetleniu dominuje widzenie pręcikowe, przy większej jasności zaczyna dominować widzenie czopkami.

Tę zdolność oka pozwalającą widzieć przy różnych poziomach natężenia światła nazywamy adaptacją wzroku.

 

ADAPTACJA OKA - stan przystosowania się oka w procesie widzenia. Rozróżnia się adaptacje oka do jasności, czyli przystosowanie się oka do widzenia w pełnym świetle, oraz adaptacja oka do ciemności, czyli przystosowanie się oka do widzenia w ciemności. Przy adaptacji oka do jasności działają głównie czopki. W przypadku intensywnegooświetlenia siatkówki oka wytwarza się w niej czerwień wzrokowa, która pochłania część padającego na siatkówkę promieniowania i wraz ze źrenicą reguluje dopływ światła do elementów światłoczułych. Przy adaptacji oka do ciemności przestają działać mniej wrażliwe na światło odbiorniki, zwane czopkami, a zaczynają działać odbiorniki bardziej wrażliwe, zwane pręcikami.

Oko dostosowuje się również do oglądania przedmiotów znajdujących się w różnych odległościach. Zdolność tę nazywamy akomodacją oka.

 

AKOMODACJA OKA (nastawność) - zdolność oka do zmiany współczynnika refrakcji soczewki. Dzięki zjawisku akomodacji oko może zmieniać ostrość widzenia. Zmiana ostrości widzenia pozwala obserwować bliskie i dalekie przedmioty. Mechanizm akomodacji polega na zmianie kształtu soczewki oka lub zmianie odległości soczewki od siatkówki

 

Zjawisko Purkyniego - zaburzenie percepcji jasności barw przy słabym oświetleniu (przy tzw. widzeniu mezopowym). Im mniej światła tym czułość widzenia przesuwa się w kierunku krótszych fal. Kolor czerwony (700 nm) jest gorzej widzialny, natomiast niebieski-zielony (510 nm) lepiej niż w świetle dziennym. Przy dalszym spadku natężenia oświetlenia wszystko jest w czerni, bieli i odcieniach szarości.

 

Kurza ślepota to zaburzenie widzenia w warunkach słabego oświetlenia wskutek upośledzenia czynności pręcików w siatkówce oka, powodowane m.in. niedoborem witaminy A.

 

Joomla SEF URLs by Artio

Partnerzy

Banner po prawej



Dołącz do nas

icon-facebook  icon-in  icon-twitter  icon-youtube

Strona wykorzystuje pliki cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Prywatności.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce lub konfiguracji usługi.

Zamknij